Ojczyzna – Polska – ważne myśli na stulecie odzyskania Niepodległości

Las, łąka, moje podwórko, szkoła, ulica, sklep, boisko, lodziarnia, kino, rzeka, góry, morze i biały piasek plaż, spływy kajakowe, zabytki, groty, kościoły, panorama Tatr, wioski, miasteczka, Starówka mojego miasta, hala targowa, mosty, muzea, dworki, kwiaty, bazary i wreszcie ludzie – rodzice, dziadkowie, wujowie, ciotki, nauczyciele, przyjaciele z drużyny, sąsiedzi, wykładowcy, aktorzy, sportowcy, sklepikarze, fryzjerki, motorniczy, ludzie na ławeczkach przed domami, znajomi ze spacerów z psami, ale także stada krów i owiec, koty na płotach, ptaki, żółte łany rzepaku, sady jabłkowe, szachownice pól, aleje drzew, błękit nieba i baranki na nim, wiersze, piosenki, obozy pod namiotami, ogniska, pieczone na nich chleb i ziemniaki, pyszne zsiadłe mleko, pierogi, schabowe, karkówka, zupy, surówki, gołąbki, kompoty, powidła i konfitury, jak nigdzie indziej na świecie, biało-czerwone flagi, orły białe, rogatywki, sztandary, twarze bohaterów, lektury, rocznice, duma i honor, niezłomność i wiara, procesje i bicie dzwonów, Mazurek Dąbrowskiego i Rota, wielkie zrywy, powstania i wzruszenia.

Oto moja Ojczyzna – Polska.

Ojciec, ojcowski, ojcowizna, ojczyny, ojczysty, ojczyzna, ziemia ojczysta, spadek po ojcach i dziadach – polszczyzna.

Ojczyzna to kraj dzieciństwa, kraj wspomnień i wielu przeżyć, zapamiętanych wydarzeń, krajobrazów, budowli, twarzy, zapachów i dźwięków. Dla każdego człowieka może być w wielu szczegółach czymś innym, własnym, osobistym.

Jednak na pewnym poziomie nasze indywidualne ojczyzny spotykają się, zlewają w tę jedną dużą i wspólną, którą nazywamy Polską. Ukochaną, piękną, umęczoną, bohaterską, płynącą mlekiem i miodem, zespoloną tysiącletnią historią i wielkim dziedzictwem kultury.

Ojczyzna to takie szczególne miejsce na ziemi, gdzie jesteśmy u siebie, czujemy się bezpiecznie, rozumiemy słowa, znaki, symbole i ludzi, znamy różne ścieżki, obrazy, zakątki. To nasze, swojskie otoczenie.

Mówi się, że Ojczyzna jest jak matka, ponieważ nas wykarmiła, dała schronienie i wychowanie. Jesteśmy jej coś winni, dlatego powinniśmy być jej wiernymi dziećmi – patriotami. Powinniśmy o nią dbać i troszczyć się o jej dalszy rozwój. Jesteśmy jej winni szacunek dla każdego Bożego stworzenia, dla dorobku pokoleń, dziedzictwa.

Ojczyzna powinna być w sercu każdego i odgrywać w naszym życiu ważną rolę. Dla niej nasi przodkowie, wielokrotnie i z wielkim poświęceniem stawali w jej obronie, narażając swoje życie. Inni, jak poeci i pisarze, podtrzymywali ducha narodowego i język.

Język ojczysty, język polski jest częścią naszego dziedzictwa, naszej tożsamości, naszej Ojczyzny. Dlatego jest tak ważny. Chwała wszystkim ludziom tworzącym ten język, rozwijającym go, broniącym przed obcymi naleciałościami, walczącym o jego czystość i piękno.

Ojczyzna, Polska, kojarzy się z pięknymi krajobrazami między Odrą a Niemnem i Dnieprem – te wschodnie części, za Bugiem już raczej tylko starszemu pokoleniu. Ale na pewno Polska to kraj między Bałtykiem a Tatrami i Sudetami. To wiele uroczych zakątków, bogata przyroda i zwierzyna leśna. Piękne rzeki i jeziora, wiele zabytków, miejscowości, pałaców, zajazdów i gościnności.

Nasza Ojczyzna nazywana jest czasem „biało-czerwona” – biel symbolizuje pokój i czyste serce, a czerwień – krew wylaną przez naszych rodaków w walce o niepodległość.

Ojczyzna Polaków to kraj pełen wiary, wiary głównie katolickiej, pełen tradycji i zwyczajów, które nas łączą. To bogata symbolika – z orłem, krzyżem, koroną, bielą i czerwienią.

Ojczyzna wreszcie to jest więź międzypokoleniowa. Od dzieciństwa starsze pokolenia uczą nas w domach i szkołach, jak zrozumieć istotę Ojczyzny. Uczą nas patriotyzmu, szacunku do Ojczyzny i do tych, którzy przelewali za nią krew. Ojczyzna to nasze dobro wspólne.

Dziś jest łatwo żyć, cieszyć się dobrobytem i wygodami, przez co można zapomnieć, że szybko można Ojczyznę stracić, jeżeli nie będzie się o nią dbało i jej broniło.

Ojczyzna jest jak magnes, o niej się myśli, o niej się pisze, do niej się wraca. Stare polskie hasło brzmi: „Bóg, Honor, Ojczyzna”. Po odrodzeniu Polski w 1918 roku bardzo wielu wygnańców wróciło do ojczyzny – Rzeczypospolitej.

Czy w 100-lecie odzyskania niepodległości też rozpocznie się taki powrót wielu Polaków na ojczyste łono? Czy uda nam się uzdrowić i wzmocnić Polskę, wrzucić wyższy bieg rozwoju i stworzyć warunki, by miliony Polek i Polaków wróciły do Ojczyzny?

Ojczyzna była też wielokrotnie natchnieniem poetów. Pięknie o Ojczyźnie mówi wiersz „Ojczyzna” Marii Konopnickiej:

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,
Gdziem ujrzał słońce i gdziem poznał Boga,
Gdzie ojciec, bracia i gdzie matka miła
W polskiej mnie mowie pacierza uczyła.

Ojczyzna moja – to wioski i miasta,
Wśród pól lechickich sadzone od Piasta;
To rzeki, lasy, kwietne niwy, łąki,
Gdzie pieśń nadziei śpiewają skowronki.

Ojczyzna moja – to praojców sława,
Szczerbiec Chrobrego, cecorska buława,
To duch rycerski, szlachetny a męski,
To nasze wielkie zwycięstwa i klęski.

Ojczyzna moja – to te ciche pola,
Które od wieków zdeptała niewola,
To te kurhany, te smętne mogiły –
Co jej swobody obrońców przykryły.

Ojczyzna moja – to ten duch narodu,
Co żyje cudem wśród głodu i chłodu,
To ta nadzieja, co się w sercach kwieci,
Pracą u ojców, a piosnką u dzieci!

Dodaj komentarz