Polityka zagraniczna Polski – cz. 5

Jakimi kanałami i instrumentami trzeba/można prowadzić politykę zagraniczną?

Prowadzenie dobrej polityki zagranicznej to jak gra całej orkiestry. Politykę tę trzeba uprawiać wieloma kanałami i w rozmaitych formach, a wszystkie formy i kanały powinny być ze sobą zestrojone i mają się uzupełniać.

1. Prezydent – głowa państwa, mający mandat wyborców, pełniący funkcję reprezentacyjną, kontrolną i mający prerogatywy w zakresie bezpieczeństwa Polski, zwierzchnik sił zbrojnych. Głos prezydenta jest słyszalny i liczy się. Prezydent spotyka się z głowami innych państw, jest uczestnikiem wielu spotkań międzynarodowych, ma też inicjatywę ustawodawczą. Powinien odgrywać dużą rolę w polityce zagranicznej i współpracować w tym obszarze z rządem, szczególnie z MSZ-em.

2. Rząd – to setki spotkań zagranicznych premiera, ministrów, delegacji między-resortowych, to negocjacje w ramach Unii Europejskiej, to dysponowanie budżetem i przygotowywanie bądź weryfikowanie rozmaitych umów międzynarodowych. Ważne, by był ośrodek w rządzie (MSZ?), który skoordynuje rozmaite rozmowy, spotkania, umowy międzynarodowe, by były bezpieczne i korzystne dla Polski, spójne między sobą i stwarzały nawzajem synergię.

3. Parlament – to po pierwsze kontakty z parlamentarzystami innych krajów, po drugie – akty legislacyjne i uchwały, które dotyczą spraw międzynarodowych i stosunków dwustronnych Polski i innego państwa. Powinna istnieć procedura przygotowania posłów i senatorów do spotkań międzynarodowych – tak, aby byli przygotowani merytorycznie i negocjacyjnie, by nie padli ofiarami pułapek zagranicznych rozmówców. Każdy poseł i senator, który odbywa spotkanie zagraniczne, ma reprezentować polską rację stanu, a ze spotkania powinno być sporządzone szczegółowe sprawozdanie dla prezydium sejmu i senatu oraz dla MSZ.

4. Dyplomacja – to są liczne kadry placówek dyplomatycznych oraz centrali MSZ. Ważne, by poza właściwym doborem tych kadr, o czym już pisałem, były one dobrze przeszkolone i przygotowane do każdej akcji na forum międzynarodowym. Aby kadry te miały też motywację, powinny być dobrze wyposażone i opłacane. Niedopuszczalne jest załatwianie prywatnych spraw przez pracowników ambasad RP podczas misji dyplomatycznej czy rozbijanie środowisk Polonii bądź kontestowanie polityki rządu i zachowania, które świadczą o pomyleniu roli i wspieraniu strony zagranicznej.

5. Media – w mediach rozgrywa się dzisiaj spora część polityki zagranicznej; są tam zamieszczane wpisy, artykuły, wywiady, zdjęcia, nagrania video, które budują pewien klimat, budują emocje, sprawdzają reakcję opinii publicznej, spychają przeciwną stronę do defensywy itd. Poprzez media można sporo osiągnąć. Trzeba mieć fachowców, fundusze i odpowiednie kanały medialne, zarówno prasowe, radiowe, jak i telewizyjne. Czy Polska ma obcojęzyczne stacje telewizyjne lub radiowe? To jest misterna praca, wymagająca dobrego zorientowania w polityce międzynarodowej, świetnego wyczucia polskiej racji stanu oraz dobrego pióra czy języka.

6. Misje gospodarcze – spora część działalności zagranicznej państwa i jego agend dotyczy spraw gospodarczych, ekonomicznych. Dlatego polityka zagraniczna powinna być dobrze skoordynowana z tą dziedziną – z jednej strony służyć polskiej gospodarce, z drugiej wykorzystywać misje i kontakty gospodarcze za granicą.

7. Umowy międzynarodowe – to narzędzie regulowania stosunków międzynarodowych. Trzeba mieć dobry ośrodek weryfikujący, piszący i oceniający wszelkie projekty umów międzynarodowych – pod kątem polskiej racji stanu, pod kątem prawnym, finansowym oraz wykonalności.

8. Konferencje – to okazje do dyskusji, poznania partnerów zagranicznych, nagłośnienia pewnych spraw i sprawdzenia reakcji audytorium na pewne propozycje i treści. A także  – do analizy treści prezentowanej przez zagraniczne ośrodki w konwencji nieco luźniejszej niż dyplomacja.

9. Fundacje i stowarzyszenia – tu przykładem mogą być fundacje finansowane z Zachodu w Polsce, które finansują te grupy społeczne, ruchy i treści, które im pasują (np. Fundacja Batorego założona przez Sorosa czy “partyjne” fundacje niemieckie, takie jak Fundacja Adenauera, Fundacja Eberta i Fundacja Boella, które od lat 90-tych działają w Polsce). Czy istnieją takie fundacje polskie, które finansują określone działania w interesie państwa polskiego (bądź Polonii) za granicą?

10. Wydawanie materiałów informacyjnych w wielu językach – tu chodzi o foldery, broszury, książeczki dla odwiedzających polskie placówki dyplomatyczne, konsulaty i instytuty kultury polskiej za granicą, wydawnictwa rozdawane cudzoziemcom na rozmaitych konferencjach, wystawach, imprezach kulturalnych za granicą i w Polsce. Chodzi o wydawnictwa dotyczące historii Polski, jej roli w historii Europy, jej dziedzictwa kulturalnego, pięknych zakątków, kuchni polskiej itd.

11. Internet – dzisiaj to główna oś komunikacyjna świata i nie można jej zaniedbać. To portale merytoryczne, media społecznościowe, reklamy i mailingi. To ogromna siła oddziaływania, szczególnie na młodsze pokolenia. Gdzie jest polska polityka zagraniczna i polska racja stanu w Internecie?

12. Think tanki, instytuty badawcze itp. (w tym służby specjalne) – to instytucje badawcze i analityczne, które wspierają służby dyplomatyczne, prezydenckie i rządowe wynikami swoich prac, wykonywanych zgodnie ze swoim profilem bądź na zamówienie organów państwa: raportami i zestawieniami informacyjnymi, analizami porównawczymi, analizami skuteczności poszczególnych działań zagranicznych, statystykami, modelami socjologicznymi, opisami trendów itd. itp.

13. Sztuka, np. film czy wystawiennictwo, a także inne – to obszar budowania zainteresowania Polską, pokazywania jej dorobku, pozyskiwania sympatyków, tworzenia środowisk przyjaznych Polsce, wreszcie tworzenie tła dla określonych działań dyplomatycznych. W dzisiejszych czasach film ma ogromną siłę oddziaływania, jeżeli jest dobrze, ciekawie nakręcony i obsadzony znanymi, dobrymi aktorami. Może poruszyć opinię publiczną w wielu krajach i pozyskać przyjaciół Polsce, budując pozytywne emocje i szacunek dla Polski.

14. Honorowi ambasadorowie Polski – chodzi o osoby, które są znane w swoich krajach, a równocześnie bardzo przyjaźnie nastawione do Polski czy wręcz w Polsce zakochane – aktorzy, literaci, dziennikarze itd. Przykładem jest Steffen Moeller, Niemiec, który zakochał się w Polsce i zaczął o niej bardzo ciekawie i pozytywnie opowiadać swoim rodakom, napisał też książkę pt. “Viva Polonia” – dla Niemców o Polsce. Tacy ludzie są dla nas bardzo wartościowi i trzeba ich wyławiać oraz wspierać – niech piszą o Polsce, śpiewają, organizują spotkania, wycieczki do Polski itd.

15. Działalność wojskowa – misje wojskowe, siła rażenia, manewry, sojusze wojskowe itd.

To są te najważniejsze “kanały uprawiania polityki zagranicznej”, o których trzeba stale myśleć. Ale przecież sfer, w których dochodzi do kontaktów zagranicznych, jest dużo więcej – wymiana młodzieżowa, współpraca naukowa, muzyka, festiwale, targi, sport, współpraca przygraniczna itd. Czy tam też jest okazja do realizowania polskiej racji stanu? Oczywiście, że tak. W tym celu trzeba przeszkolić odpowiednich ludzi w Polsce, dać im materiały informacyjne, materiały o Polsce dla ich zagranicznych partnerów, poradzić, jak dobrze zorganizować imprezę, turniej, koncert, aby cudzoziemcy wynieśli jak najlepszy obraz Polski. Tym bardziej, że mamy czym się pochwalić i nie powinniśmy mieć żadnych kompleksów wobec innych nacji.

Dodaj komentarz